Specjalistyczna Pomoc Edukacyjna - Podnieść Skrzydła

najczęściej zadawane pytania

2012-05-14 20:49:52 (Aktualizacja: 2012-05-18 10:52:55)

Dla jakich dzieci  przeznaczone jest  kształcenie  specjalne?

 

Kształcenie specjalne organizuje się dla uczniów:

- niesłyszących,

- słabosłyszących,

- niewidomych,

- słabowidzących,

- z niepełnosprawnością ruchową w tym z afazją,

- z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim,

- z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym,

- z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera.

 

Osobną kategorią są wg nowych rozporządzeń MEN dzieci i młodzież niedostosowane społecznie i zagrożone niedostosowaniem społecznym.

Należy wiedzieć, że aktualne przepisy traktują nieco inaczej uczniów niepełnosprawnych a uczniów niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem społecznym, gdyż w szkołach ogólnodostępnych nie organizuje się oddziałów specjalnych dla dzieci i młodzieży niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym.

 

Dla dzieci i młodzieży głęboko upośledzonej organizuje się zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze indywidualne lub zespołowe.

 

 

Co to znaczy niepełnosprawność sprzężona ?

 

U dziecka może występować więcej niż jedna niepełnosprawność – mamy wówczas do czynienia z niepełnosprawnością sprzężoną.

O niepełnosprawności sprzężonej w rozumieniu prawa oświatowego możemy mówić wówczas, gdy u konkretnego dziecka w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego publiczna poradnia psychologiczno-pedagogiczna wskaże co najmniej dwie niepełnosprawności, z których każda wymaga specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej

Bierze się tu pod uwagę niepełnosprawności wymienione w Ustawie o Systemie Oświaty; czyli: niesłyszący i słabosłyszący, niewidomi i słabowidzący, niepełnosprawni ruchowo, upośledzeni umysłowo w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym oraz autyzm.

(art. 3. pkt 18 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty)

 

 

Czym różni się nauka w szkole specjalnej od nauki w szkole ogólnodostępnej?

 

W przypadku dzieci z niepełnosprawnościami takimi jak: niesłyszący i słabosłyszący, niewidomi i słabowidzący, z niepełnosprawnością ruchową  czy z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim treści programowe jakie dziecko powinno opanować podczas lat nauki, są takie same  zarówno w szkole ogólnodostępnej jak i szkole specjalnej. Tak więc we wszystkich typach szkół nauczane są analogiczne przedmioty, a ukończenie szkoły wiąże się ze sprawdzianem (szkoła podstawowa), egzaminem zewnętrznym (gimnazjum), egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje zawodowe (zasadnicza szkoła zawodowa, technikum),egzaminem  maturalnym (liceum, technikum).

Natomiast w szkole specjalnej dzieci uczą się w mniej licznych grupach, zawsze mają też dodatkowe wsparcie w postaci grupy specjalistów właściwych dla danej niepełnosprawności. Wszyscy uczący w szkole specjalnej są nauczycielami przedmiotu oraz specjalistami wykwalifikowanymi do pracy z dzieckiem o danej niepełnosprawności (np. w szkole dla upośledzonych umysłowo nauczyciele posiadają wykształcenie przedmiotowe oraz oligofrenopedagogikę, czyli pedagogikę kształcenia niepełnosprawnych intelektualnie).

Oczywiście, także w szkole ogólnodostępnej uczeń może liczyć na wsparcie, coraz częściej zatrudniają one także pedagoga specjalnego, jednakże różnorodność specjalistów oraz ilość godzin rewalidacyjnych i terapeutycznych, możliwość specjalistycznego wsparcia i pomocy rodzinie ucznia jest większa w szkole specjalnej.

 

W przypadku dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym treści programowe, jakie dziecko powinno opanować podczas nauki, stanowią odrębną podstawę programową niż ta, o której pisaliśmy powyżej. Kończąc szkołę (zarówno podstawową, jak i gimnazjum) uczniowie nie przystępują do egzaminów zewnętrznych.

Uczniowie ci wymagają szeregu specjalistycznych i zindywidualizowanych, dostosowanych do ich szczególnych potrzeb zajęć rewalidacyjno – terapeutycznych, których szeroki wachlarz dostępny jest właściwie tylko w szkołach specjalnych przeznaczonych dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną umiarkowaną lub znaczną.

 

 

Jakie formalności należy spełnić żeby dziecko zostało przyjęte do szkoły/ przedszkola specjalnej lub integracyjnej?

 

Podstawą przyjęcia dziecka jest:

- orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez zespół orzekający poradni psychologiczno –pedagogicznej,

- wniosek rodzica o przyjęcie do szkoły.

 

W związku z § 2 pkt. 12 Zarządzenia nr 990/2012 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 kwietnia 2012 r. w sprawie określenia standardów organizacji pracy przedszkoli, szkół i placówek w roku szkolnym 2012/2013 uczniów zamieszkałych na terenie Gminy Miejskiej Kraków do odpowiednich oddziałów integracyjnych lub specjalnych w tym szkół i placówek kształcenia specjalnego kieruje poradnia psychologiczno- pedagogiczna. Biorąc powyższe pod uwagę podania o skierowanie do oddziału integracyjnego lub specjalnego należy składać do rejonowej poradni psychologiczno – pedagogicznej lub Ośrodka Wczesnej Pomocy Psychologicznej.

W przypadku nie wyrażenia zgody przez rodziców/opiekunów prawnych na kształcenie we wskazanej przez poradnię szkole/placówce oraz dla uczniów zamieszkałych poza Gminą Miejską Kraków skierowanie wydaje Wydział Edukacji.

 

 

Chciałabym aby poszło do przedszkola. Czy musi chodzić do przedszkola specjalnego lub integracyjnego?

 

Rodzice sami wybierają przedszkole, do którego zapiszą swoje dziecko. Może to być także przedszkole ogólnodostępne. Jednakże należy pamiętać, że przedszkola specjalne czy integracyjne są korzystne dla rozwoju dziecka ze względu na mniej liczne grupy oraz dostęp do specjalistów np. pedagoga specjalnego, logopedy, psychologa.

Jeżeli dziecko ma orzeczenie o niepełnosprawności to znaczy, że potrzebuje dodatkowego wsparcia.

 

 

 

Czym różni się orzeczenie o niepełnosprawności od orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego?

 

Orzeczenie o niepełnosprawności wydają Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności.

Dzieci do 16. roku życia uzyskują orzeczenie o niepełnosprawności bez orzekania stopnia; Orzeczenia dla dzieci zwykle wydawane są na czas określony, jednak nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 16 lat.

Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydawane jest przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Określa ono niepełnosprawność dziecka, ale także specyficzne potrzeby edukacyjne, warunki funkcjonowania tego dziecka w roli ucznia oraz wskazuje formy i metody pracy dydaktycznej umożliwiające optymalne zaspokojenie potrzeb edukacyjnych uwzględniających jego możliwości psychofizyczne. Należy pamiętać, że zespoły wydają orzeczenia na wniosek rodziców lub prawnych opiekunów dziecka

 

Nasze dziecko jest niepełnosprawne i niesamodzielne. Czy musimy dowozić je do szkoły specjalnej samodzielnie

 

Jeżeli rodzice nie są w stanie zapewnić swojemu dziecku codziennego dowozu do właściwej dlań szkoły specjalnej, gmina ma obowiązek zapewnić uczniom niepełnosprawnym bezpłatny transport oraz opiekę w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej

i gimnazjum.

Należy pamiętać, że w przypadku uczniów z niepełnosprawnością ruchową lub upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym, gmina ma obowiązek zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu także do szkoły ponadgimnazjalnej, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. roku życia. Natomiast w przypadku uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, realizujących obowiązek szkolny i obowiązek nauki poprzez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, a także w przypadku uczniów z upośledzeniem umysłowym

z niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatny transport i opieka w czasie przewozu przysługuje do ukończenia 25. roku życia.

 

Ustawa  z dn.7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. 2004 nr 256 poz. 2572 z późn. zmianami) art. 14a ust.4 (w odniesieniu do dzieci realizujących obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego, tzw. zerówki) oraz 17 ust. 3a punkt 1 i 2 (w odniesieniu do uczniów szkół podstawowych i gimnazjów)

 

 

Moje dziecko jest głęboko upośledzone umysłowo. Do jakiej szkoły będzie uczęszczało?

 

W Polsce wszystkie, bez wyjątku, dzieci muszą realizować obowiązek szkolny i obowiązek nauki, czyli obowiązkowo chodzą do szkoły do ukończenia 18 roku życia. Realizacja obowiązku szkolnego obejmuje, oczywiście także dzieci i młodzież z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Jest on spełniany poprzez  udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, indywidualnych lub w grupie 2-4 osobowej. Młodzi ludzie z głęboką niepełnosprawnością mogą korzystać z tych zajęć do ukończenia przez nich 25 roku życia. Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze realizują szkoły specjalne dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną lub też specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną.

 

 

Jakie warunki musi spełnić uczeń, aby uzyskać możliwość nauczania indywidualnego?

 

Nauczaniem indywidualnym obejmuje się uczniów, którym stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do przedszkola lub szkoły.

Decyzję w tej sprawie wydaje dyrektor szkoły, do której uczęszcza uczeń. Podstawą wydania decyzji jest orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania wydawane – na wniosek rodziców - przez zespół orzekający działający w poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Zajęcia w ramach indywidualnego nauczania prowadzi się w miejscu pobytu ucznia –najczęściej w domu rodzinnym, natomiast w szczególnych przypadkach może być prowadzone także na terenie szkoły. Tygodniowy wymiar godzin zajęć indywidualnego nauczania realizowanych bezpośrednio z uczniem wynosi:

Dla indywidualnego przygotowania przedszkolnego - od 4 do 6 godzin.

Dla uczniów klas I-III szkoły podstawowej - od 6 do 8 godzin.

Dla uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej - od 8 do 10 godzin.

Dla uczniów gimnazjum - od 10 do 12 godzin.

Dla uczniów szkół ponadpodstawowych lub ponadgimnazjalnych - od 12 do 16 godzin.

 

W ramach nauczania indywidualnego nauczyciele są zobowiązani do realizacji przedmiotów ujętych w szkolnym planie nauczania proporcjonalnie do ogólnej liczby godzin tej formy nauczania.

Z tych przedmiotów uczeń musi zostać oceniony, a to z kolei stanowi podstawę do klasyfikowania i promowania do kolejnej klasy. Nauczyciel musi kierować się podstawą programową i jednocześnie dostosować program do indywidualnych możliwości ucznia.

W większości przypadków występowanie z wnioskiem o nauczanie indywidualne dla dziecka wynika z oczywistych i nie podlegających dyskusji powodów (np. długotrwała choroba). Po poprawie stanu zdrowia dziecka może ono powrócić do normalnego trybu uczenia się – w klasie szkolnej.

 

 

Czy uczeń nauczany indywidualnie może być zwolniony z części przedmiotów?

 

Uczeń nauczany indywidualnie realizuje wszystkie obowiązujące na jego etapie przedmioty szkolne. Może być zwolniony wyłącznie z wychowania fizycznego, informatyki lub technologii informacyjnej - na podstawie opinii o ograniczonych możliwościach uczestniczenia ucznia w tych zajęciach, wydanej przez lekarza, oraz na czas określony w tej opinii a także z nauki drugiego obowiązkowego języka obcego, co dotyczy uczniów z wadą słuchu lub głęboką dysleksją. Pozostałe przedmioty ujęte w szkolnym planie nauczania dla danej klasy muszą być realizowane proporcjonalnie do ogólnej liczby godzin nauczania indywidualnego.

 

§8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych

 

 

Do jakiego wieku mogę odroczyć obowiązek szkolny mojemu niepełnosprawnemu dziecku?

 

Dzieci niepełnosprawne mają prawo do odroczenia obowiązku szkolnego, jeżeli nie osiągnęły dojrzałości społecznej i poznawczej wystarczającej, aby sprostać wymaganiom szkolnym. Rodzice składają wniosek o przebadanie dziecka do poradni psychologiczno-pedagogicznej, która wyda opinię sugerującą odroczenie obowiązku szkolnego.

Dzieci posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego mogą być objęte wychowaniem przedszkolnym w wieku powyżej 6 lat, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 10 lat. Obowiązek szkolny tych dzieci może być odroczony do końca roku szkolnego, w którym dziecko kończy 10 lat, a od 2014 r. obowiązek ten będzie mógł być odroczony jeżeli dziecko ukończy 8 lat.”.

W przypadku dzieci nieposiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, a kwalifikujących się do odroczenia obowiązku szkolnego, rodzice tych dzieci otrzymują opinię z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, którą przedkładają w szkole rejonowej. W przypadkach uzasadnionych ważnymi przyczynami rozpoczęcie spełniania obowiązku szkolnego może być odroczone, nie dłużej jednak niż o jeden rok. Decyzję w sprawie odroczenia obowiązku szkolnego podejmuje dyrektor publicznej szkoły podstawowej, w obwodzie której dziecko mieszka, po zasięgnięciu opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej.

 

 

Przedłużenie okresu nauki

 

Uczniowie niepełnosprawni mają prawo do przedłużenia okresu nauki na każdym etapie edukacyjnym o jeden rok. 

Decyzję o przedłużeniu uczniowi niepełnosprawnemu okresu nauki podejmuje rada pedagogiczna po uzyskaniu pozytywnej opinii zespołu, którego zadaniem jest planowanie i koordynowanie udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej, oczywiście w uzgodnieniu z rodzicami ucznia lub na ich wniosek.

 

 

Co to jest IPET ?

 

Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny (IPET) opracowuje się w szkole dla każdego ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Uwzględnia się w nim zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego oraz dostosowuje się go do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. IPET tworzy zespół nauczycieli i specjalistów pracujących z uczniem. Program określa: zakres dostosowania wymagań edukacyjnych, rodzaj i zakres zintegrowanych działań o charakterze rewalidacyjnym, formy, sposoby i okres udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej, działania wspierające rodziców ucznia oraz wymiar godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane.

 

Rozporządzenie MEN z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach.

 

 

Czy niepełnosprawne dziecko posiada ulgę komunikacyjną ?

 

Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa dzieci niepełnosprawne uczęszczające do oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych lub przedszkolach oraz uczniowie

o specjalnych potrzebach edukacyjnych uczęszczający do szkół podstawowych, gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych i policealnych wraz z opiekunem, który podróżuje z uprawnionym, po uprawnionego lub po odwiezieniu uprawnionego wyłącznie na trasie od miejsca zamieszkania do placówki oświatowej i z powrotem są uprawnione do przejazdów bezpłatnych, na podstawie:

- dla dziecka – ważnej legitymacji wydanej według wzoru określonego przez MENiS o symbolach MENiS-II/181/2 i MENiS-II/182/2,

- dla opiekuna – zaświadczenie wydane przez placówkę oświatową określające trasę przejazdu;

Należy pamiętać, iż tak samo jak legitymację  szkolną dziecka  tak  i zaświadczenie opiekuna  wystawia szkoła ,do której uczęszcza dziecko.

 

 

Czy uczniowie niepełnosprawni maja dostosowane podręczniki ?

 

Podręczniki dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz uczniów niesłyszących i niedosłyszących zawierają treści programowe obowiązujące we wspólnej (ze szkołą ogólnodostępną) podstawie programowej, aczkolwiek są one przekazane w sposób dostępny dla dziecka niepełnosprawnego. Te dostosowane podręczniki dla wszystkich swoich uczniów zamawiają szkoły specjalne (poprzez Kuratorium Oświaty) w wydawnictwie WSiP. Tak więc każdy uczeń szkoły specjalnej dostanie bezpłatnie komplet podręczników w szkole, do której uczęszcza. Niestety, do niektórych przedmiotów (zwłaszcza na poziomie gimnazjum) brak jest podręczników zgodnych z nową podstawa programową a dostosowanych dla niepełnosprawnych intelektualnie lub głuchych uczniów. W takiej sytuacji uczniowie korzystają z rządowego programu pomocy uczniom „Wyprawka szkolna”.

Celem tego programu jest m.in. wyrównywanie szans edukacyjnych i wspieranie rozwoju edukacyjnego uczniów z niepełnosprawnościami. Objęci nim są uczniowie  posiadający orzeczenie wydane przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną o potrzebie kształcenia specjalnego: słabowidzący, niesłyszący, z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, jeśli jedną z nich jest wskazana powyżej.

Dzięki uczestnictwu w tym programie  rodzice kupują wskazane przez nauczycieli podręczniki w księgarni, a następnie otrzymują zwrot poniesionych  kosztów. W szkole programem tym zajmują się pedagodzy szkolni, którzy udzielą rodzicom wszystkich szczegółowych informacji.

 

<< powrót ˆ góra